Rođen je u Herceg Novom 1833. godine. Pravo je studirao u Padovi i Beču. Na dužnosti načelnika Opštine Herceg Novi bio je od 21. aprila 1865. do 2. februara 1877. godine.

Na sjednici Opštinskog vijeća, održanoj 24. juna 1872. godine, kao službeni jezik u opštinskoj administraciji proglasio je „srpski jezik sa ćiriličnim i latiničnim pismom – prema datim okolnostima“. Bio je uporan u sprovođenju narodnog-srpskog jezika u nastavi u osnovnim školama. Za vrijeme njegovog mandata izgrađen je prvi dio lukobrana pristaništa u Herceg Novom, a nastojao je i da privoli direkciju linijskih putničkih brodova na relaciji Trst – Kotor da pristaju u Herceg Novom.

Nakon razrješenja s dužnosti načelnika Opštine, zbog odlaska na dužnost poslanika sa stalnim boravkom u Zadru, Opštinsko vijeće mu je na sjednici održanoj 7. novembra 1877. godine izrazilo zahvalnost za desetogodišnji neumoran i rijetko požrtvovan rad za opštinu Herceg Novi.

Od 1876. godine bio je narodni poslanik Boke kotorske u Dalmatinskom saboru u Zadru, a od 1877. godine i predsjednik Sabora. Od 1870. godine bio je poslanik u bečkom parlamentu, a potom i doživotni član Gospodske kuće u Beču. Posredovao je tokom Krivošijskog ustanka 1869. godine između ustanika i bečke vlade, postigavši povoljan mir za ustanike (Knezlaški mir, 11. januara 1870. godine). Kao dobrovoljac učestvovao je u bici na Vučjem dolu 1876. godine i bio član Glavnog štaba knjaza Nikole. Kralj Milan odlikovao ga je 1883. godine.

Umro je u Herceg Novom 1895. godine.