Rođen je 1879. godine u Herceg Novom. Po zanimanju je bio knjižar. Za v.d. načelnika opštine Herceg Novi izabran je septembra 1935. godine, nakon odlaska Mirka Komnenovića u Beograd kao novoizabranog narodnog poslanika. Nastavlja započete aktivnosti na komunalnom uređenju Herceg Novog. Godine 1936. otvara se moderno opremljena klaonica u Meljinama. Počinje uređenje glavnog trga uklanjanjem prestaralih stabala murve. Kaldrmiše se ulica oko novoizgrađene željezničke stanice. Uređuju se staze za šetalište u savinskoj dubravi. Godine 1937. pušta se u saobraćaj novi kolski put preko Savine. Pušta se u rad telefonska centrala Igalo-Marselj-Tunis. Na Toploj se otvara novo odmaralište „Novosel" i dograđuje se depandans hotela „Boka". Jovo Sekulović posebnu pažnju posvećuje školstvu, ali iznenada 1. septembra 1937. godine daje ostavku zbog ukidanja Učiteljske škole. Na intervenciju bana Zetske banovine povlači ostavku i Učiteljska škola nastavlja rad sljedeće školske godine.

U junu 1938. godine opštinsko Vijeće obnavlja mandat Jovu Sekuloviću. Asfaltira se glavna saobraćajnica od Tople do Savine i uređuje autobuska stanica pored hotela „Rudnik". Kaldrmiše se trg u centru grada i glavna ulica. Pokreće inicijativu za izradu regulacionog plana grada. Pokreće inicijativu za formiranje hercegnovskog sreza kojem  bi geografski i saobraćajno gravitiralo 13.000 stanovnika iz opštine primorske (Sutorina i Kruševice), opštine Luštica i risanske opštine sa Krivošijama. Godine 1939. i 1940. vrši se rekonstrukcija dijela kolskog puta Igalo-Herceg Novi i gradi se novi most na Toploj. Gradi se silos na Zelenici i Spomen dom u Bijeloj. Uvodi se direktna avionska linija Beograd-Gruda-Herceg Novi.

Italijanskom okupacijom Herceg Novog 1941. godine, Jovo Sekulović biva uhapšen i interniran u Lipoleo, u Italiji.

Kao vlasnik knjižare u Herceg Novom izdao je 18 knjiga, među kojima više izdanja „Gorskog vijenca“, „Manastir Savina“ Toma Popovića, „Crtice o Boki kotorskoj“ Vićka M. Tripkovića, „Uspomene iz Boke“ Nikolaja Velimirovića. Bio je zastupnik Srpske književne zadruge i održavao dobre lične odnose sa književnicima Jovanom Dučićem, Svetozarem Ćorovićem, Aleksom Šantićem i drugim.

Umro je u Rimu 1950. godine.